Okula Alışma Süreci

Ufaklık kaç yaşında okula başlamalı ?

Bana sorarsanız 3 yaşından sonra onların bilgiye hasret, zehir gibi beyinlerine; mesleği veya hobisi öğretmenlik olmayan, sıradan bir ebeveynin tüm gün yetmesi biraz zor. Bazı uzmanlar 48 aydan önce çocuğun anneden ayrılmasını doğru bulmuyor ama okula giden her çocuk annesinden ayrılarak gelmiyor zaten; bir kısmı anneanne/babaanneden, bir kısmı da bakıcıdan kopup geliyor… Çocuğuna bakıcı bakan birçok anneden ise şunu duyuyorum : en kötü okul, en iyi bakıcıdan iyidir… Bilemiyorum, ben onların yalancısıyım ama bakıcı olarak eski model bir Fransız mürebbiye bulmadıysanız, okulda evdekinden daha çok şey öğreneceği garanti.

Kızım 36 aylıkken, oğlum 38 aylıkken okula başladı. Hatta ekimin ikinci haftası itibariyle oğlum yeni yeni ağlamamaya başladı. Tüm süreç şu an taze yani 🙂

Oryantasyon yani okula alışma süreci, sadece çocuk için değil; onu bambaşka bir ortama bırakacak olan anne için de oldukça sancılı bir süreç. Gerçekten gözünüz kapalı güvenebileceğiniz bir okul bulmak, hele ki istismar, taciz, çocuğa şiddet ve vahşet olaylarının çok yaygınlaştığı şu günlerde dünyanın en zor işi galiba. Ayrıca şans işi biraz da…

Bir okulun iyi olup olmadığını herkes kendi kriterlerine göre değerlendirir ama ben okul seçerken şunlara dikkat etmiştim :

  1. Okul müdürü konuşmaya geldiğimde neler soruyor ? Doğrudan mesleğimi ve maddi durumumu mu merak ediyor, yoksa çocuğumla mı ilgileniyor ?
  2. Okulda çocuklara nasıl davranıyorlar ? Disiplini nasıl sağlıyorlar? Ödül – ceza araçlarını kullanıyorlar mı? (Kullanmasınlar tabi ki , mesele iyi ve kötüyü içselleştirip çocuğun vicdanına dokunmak)
  3. Okulun genel olarak temizliği, düzeni vs nasıl ? Yerde boydan boya halı var mı? (Olmasın) Çocuklar okul içi ve dışı farklı ayakkabılar giyiyor mu? Peki, okul çalışanları buna dikkat ediyor mu? Sonuçta hepimiz biliyoruz ki okula başladıktan sonra çocuğumuzun hasta olmama şansı yok ama en azından bunu en aza indirgeyecek hijyen kurallarına uyuluyor mu?
  4. Okul, çocukların güvenli şekilde barınmasına ve öz bakım ihtiyaçlarını kendi görebilmesine imkan sağlıyor mu? Mesela yemekhanedeki masalar, sandalyeler, tuvalet ve lavabo boyları uygun mu? Nasıl oyuncaklar ile oynuyorlar ? Varsa merdiven nasıl ve koruması var mı?
  5. Okulda yemek işi nasıl yürüyor? Çocuklara ambalajlı gıda veriliyor mu? Yoksa yoğurdunu kendi yapan, domatesini kendi yetiştiren bir okul mu?
  6. Sınıflar kaç kişilik ? Öğretmen, aynı yaştaki 15 çocuğa yetebilir mi? Sınıflar neye göre ayrılıyor ? Benim eylül doğumlu çocuğum, ocak doğumlu yaşıtlarıyla mı beraber olacak ?
  7. Öğretmenlerin genel tavrı, tarzı nasıl? Çalıştıkları kurumdan memnunlar mı, yoksa daha iyi bir teklifte uçup giderler mi ? Çocuğumu dönem ortasında bırakabilirler mi?
  8. Veli profili nasıl ? Nasıl insanlar bu okulu tercih ediyor? Mümkünse bu okula çocuğu giden bir tanıdığım var mı? Yorumlar nasıl? Sosyal medyada absürt şikayetler, eleştiriler var mı? Kurumun bu kötü yorumlara cevabı nedir ?
  9. Okul müdürü bana banknotmuşum gibi mi bakıyor, yoksa çocuğu okula başlayacak, endişeli bir anneymişim gibi mi?
  10. Okul sunduğu tüm hizmetleri ücrete dahil etmiş mi, yoksa geziler, tiyatrolar, vs için her seferinde ödeme yapacak mıyım?
  11. Okula esnek saatlerde gelebiliyor muyuz ? Yoksa en ufak bir aksilikte maddi beklenti içine mi giriyorlar ?

Sanırım bu kadardı… Okulda ne yaptıklarından çok, okulun genel anlayışını anlamaya çalışmıştım. Okulun veliyi altın kesesi olarak görmemesi ve tüm enerjisini çocuklarımızın mutluluğuna harcaması benim için olmazsa olmaz bir kriter. Çocuğun okulda yaptığı resimler değil de, okulda resim yaparkenki mutluluğu önemli benim için. Montessori, yabancı dil, bale, bateri dersi, satranç kursu, drama etkinliği, yoga dersleri vs bence ikincil etkenler. Önceliğim, her zaman mutluluk ve sağlık. Çok şükür ki mutlu oldukları bir okul bulduğumu düşünüyorum.

Gelelim, ana kuzusu yavrularımızın bizi tüm gün görmeyeceği okula alışma sürecine…

  • Öncelikle tüm gün okula gönderme zorunluluğunuz yoksa ben 1-2 saat ile başlamanızı tavsiye ederim. Zaten çocuk biraz alışıp arkadaş edinmeye başladığında süreyi kendi uzatmak isteyecektir.
  • Okula tüm gün gitmek zorundaysa, velilerin genel olarak çalışan anne profili olmasına dikkat etseniz iyi olur. Ev hanımı anneler erkenden çocuklarını alıp okulun bahçesinde oynarken, sizin yavrunuz buruk kalmasın.
  • İlk günlerde ağlaması normaldir. Hiç tanımadığı bir ortama giriyor sonuçta… Ama onlar ağlarken sizin de ağlamanız normal değildir. Çocuk sizi ağlarken görürse, aslında okulun kötü bir yer olduğunu ve sizin onu bırakmayı istemediğinizi ama mecbur kaldığınızı falan düşünür, halbuki gözyaşlı dönem bittikten sonra anneler dans ediyor, haberleri yok yazık 🙂 Kızım okula ilk başladığında yüzümün yarısını kaplayan güneş gözlüklerimi takıp kuytu bir köşede vicdanımla hesaplaşıyordum. Bana aşırı aşırı aşırı düşkün olduğu için bırakıp gidemiyordum… O içeride, ben dışarıda bir hafta ağladık. Sonra öğretmeni gelip şu dahiyane öneriyi sundu : “okula babası bırakabilir mi?”
  • Evet, baba insanı müsaitse çocuğu okula o bıraksın, çünkü çocuklar babalarından daha kolay ayrılıyorlar! Ayrılırken dizine sarılıp seni darmadağın eden çocuklar, babalarına mutlu mutlu el sallıyorlar. Tamam, bu yöntem de sihirli değnek değil tabi ki ama en azından gözyaşı kısmını siz görmüyorsunuz anneler 🙂
  • Okula bırakma işini illaki siz yapacaksanız, kararlı olun ve çocuğunuzun sizin duygularınızla oynamasına izin vermeyin. Çok zor, biliyorum çünkü ben de yaşıyorum bunu. Onlar bizi o kadar iyi tanıyor ve zayıf noktalarımızı o kadar iyi biliyorlar ki “ama seni çok özlüyoruuum” diye ağlamaları bundan. Halbuki bu sene oğlum okula başlarken, bu tongaya düşmeyerek kararlı davrandım ve yarım saat sonra okula telefon açtığımda ağlamasının ben gittikten 5 dk sonra kesildiğini ve gün boyunca hiç ağlamadığını öğrendim; oğlum da okulda hiç ağlamadığını gururla onayladı. 🙂
  • Kararlılıktan ödün vermemek adına çocukla yapılan her işte olduğu gibi, vedalaşma seromonisini de bir ritüel haline getirebilirsiniz. Mesela bu sene itibariyle iki çocukla baş edemeyeceğini düşünen eşim, çocukları okula bırakma işine 1 senelik ara verdiği için ben şöyle bir ritüel geliştirdim : kalkıyoruz, yüzümüzü yıkıyoruz, tuvalete giriyoruz, giyiniyoruz, sütümüzü içiyoruz, canımız çekerse bir dilim kek veya bir meyve yiyoruz ( kahvaltı okulda) ,evden çıkıyoruz, okulda ayakkabılarımızı değiştiriyoruz, sarılıyoruz, öpüşüyoruz ve birbirimize el sallıyoruz. Onlar okulun içine, ben dış kapıya koşuyorum 🙂 Dönüşümüzde de siz ikindi kahvaltısını yedikten sonra kıyafetlerinizi değiştirin, ben öyle geleceğim dedim; aşağı yukarı o vakitte gelip alıyorum çocukları. Geç kalmamak ve çocuğun kaygı üretmesine sebep olmamak çok önemli.
  • Çok küçük oldukları için servis olayını düşünmedim ama siz servis kullanacaksanız ayrılma kısmı daha kolay olabilir. Serviste hem öğretmen, hem de diğer çocuklar olduğu için adaptasyon daha kolay oluyor(muş). (Hatta 5 yaşındaki kızım da artık servise binmek istiyormuş, ben onu bebek gibi okula bırakıyormuşum…)
  • Öğretmeni sevmesi, okulu sevmesi için birincil koşul. Eğer çocuk öğretmeni sevemediyse, çok inatlaşmadan başka bir sınıfa geçirebilirsiniz.
  • Çocuklar okulda ne yaptıklarını ilk dönem çok anlatmayabilirler, muhtemelen onu konfor alanından uzaklaştırıp yaban ellere verdiğiniz için size öfkelidirler. Sakin olun, zamanla anlatmaya başlar. Bu arada siz de okul anneleri ile tanışıp, okulda olan biteni anlatan çocuklardan havadisleri alabilirsiniz. 🙂
  • Çocuğun okul olaylarını iyi takip etmelisiniz. Özellikle alışma sürecindeki çocuklar için yedek kıyafet, kullanıyorsa alt bezi, suluk, okul ayakkabısı, özel günlerdeki özel ihtiyaçlar, acıkıyorsa kuruyemiş tipi sağlıklı atıştırmalıklar kesinlikle süreci doğrudan etkiliyor. Mesela bizim okul her hafta basit konsept partiler düzenliyor; sarı gününde sarı giydirmek, itfaiye haftasında itfaiyeci şapkası yapmak gibi elzem(!) ihtiyaçlar çocuğunuz için övünç veya utanç kaynağı olabiliyor. Mesela düşünün, çiş kaçıran çocuğun çantasında yedek kıyafeti yoksa, okulda alay konusu olma ihtimali çok yüksek. Okula okuma kitabı gidecekse onu gününde göndermelisiniz, yoksa anlamını yitiriyor ve çocuğun hevesi kırılıyor. Ayrıca bu yaş grubu çocuklar çok açık sözlü, çok acımasız; biliyorsunuz.
  • Ortalama 3 haftalık bir gözyaşı sürecinden sonra çocuğunuz koşarak okula gidebilir. (Gitmeyebilir de, her çocuk aynı değil. )

Umarım sizin için ve çocuğunuz için en doğru okulda, en doğru öğretmen ve arkadaşlarla, bir de mümkünse gözyaşlarının sel olmadığı tatlı bir süreç yaşarsınız 🙂

Bebekte Ateş

Bir annenin en önemli özelliği ne olmalıdır diye sorsalar, sakin ama tedbirli olmak derim. Çünkü panik, olay anında yanlış kararlar vermemize sebep olur. Ateş çıktı diye ortalığı ayağa kaldırmak ve paldır küldür hastaneye koşturmak her zaman gerekli olmayabilir. (bazen de hastanede olmak hayat kurtarır işte, şans… )

Rahatlıkla gamsızlık arası garip bir sakinliğim var, bazen ben de kendime şaşırıyorum ama çoğunlukla bu sakinliğin faydasını görüyorum. Mesela çocuklarımı üşüyecekleri, terleyecekleri veya kirlenecekleri için boğmam ama elimden geldiğince tedbirli davranırım. Çocuğum yağmurda oynayabilir, üşümeden üzerini değiştirmek şartıyla… Yanımda yedek kıyafet taşırım, terlerlerse üstlerini değiştiririm, üşürlerse ceket giydiririm, kirlenirlerse yıkarım. Benim annelik doğrum böyle şekillendi, herkesinki farklı muhakkak.

İster çocuğunuz yerlere yatsın yuvarlansın, ister evden dışarı çıkmasın, ister terledi / üşüdü diye sürekli kıyafet değiştirin, ister hiç aldırmayın… Keşke hiç hastalanmasalar ama hepimizin çocuğu hastalanır. İlk olarak benim yüzümden oldu, eşim yüzünden oldu, rüzgar esti üşüdü, komşunun oğlu üstüne hapşırdı, vb bahaneler ve suçlamalardan kurtulmalıyız. Neden? Çünkü hiçbir işe yaramaz… Çocuklarımdan biri ateşlendiğinde veya öksürmeye başladığında eşim hemen bıdırdanmaya başlar, suçlayıcı bir tavır takınır, laf sokuşturur, vs. Ama inanın, hiçbir işe yaramıyor…

Ateş yükselmesi başlı başına bir hastalık değil, hastalığın belirtisidir. En basit şekilde, vücut içeride yabancı bir şeyler var, bizim onu yok etmemiz lazım. Bu yüzden ısıyı artıralım (ateş), gereksiz enerji kaybını engelleyelim (halsizlik), gereksiz kan akışını durduralım (el ve ayakta üşüme) ve tüm enerjimizi bu işe verelim demek ister. Kontrollü olduğunuz sürece, bebeğin bir süre ateşli kalmasına izin vermek, bağışıklık sisteminin enfeksiyonu sınırlandırabilmesi açısından önemlidir. Kaç dereceye kadar ? Her çocuğun sınırı farklıdır muhakkak ama çocuğun ağrısı, mızmızlığı yoksa 38,5 – 39 dereceyi görmeden müdahale etmiyorum. (Garip sakinlik yine devrede 🙂 )

Ateş çıktığında ne yapalım?

Öncelikle özel grup olan yenidoğanları hiç vakit kaybetmeden doktora götürmek gerekir. Küçük bebeklerde vücut termostatı henüz gelişmediği için ateş tam olarak kontrol edilemez ve aşırı ısınma havaleye sebep olabilir. Havale, beynin aşırı ısı artışından kendini koruma refleksidir diyebiliriz. Beynin kendini aniden kapatma hali, bazen istenmeyen arızalara sebebiyet verebilir, Allah korusun… Ancak her havale, arıza bırakmayabilir(miş)

1 yaştan büyük çocuklar için ;

  • Öncelikle ateş ölçerimizi elimizden düşürmeden çocuğu kontrol edelim. Bebekler yüksek ateşe bizden daha dayanıklı olsalar bile, 39 derece pek aşılmaması gereken bir sınırdır. Çocuğu hem alın, hem vücuttan ölçelim.
  • Su içirmeyi unutmayalım. Su şifadır.. Ayrıca ateş ile beraber vücuttaki sıvı kaybını dengelememiz önemli. Haliyle ayran, meyve suyu, ıhlamur, çorba vs hepsi elzem.
  • Çocuğun kıyafetlerini azaltalım, mümkünse pijama gibi rahat giysiler, gerekirse de sadece iç çamaşırı giydirelim.
  • Çocuğun üstünü örtmeyelim, midesine ince bir örtü yeterli.
  • Vücudunu ıslak bez ile silelim veya ılık bir banyo yaptıralım. Yalnız su asla soğuk olmasın, aksi takdirde vücut şoka girebilir. Ben öncelikle banyo sıcaklığında suyu açıyorum, suya alıştıktan sonra dereceyi biraz düşürüyorum.
  • Ateşi düşüremezsek ve yükselme eğilimindeyse ateş düşürücü verelim. Şurubun etki süresi yarım saati bulabiliyor.
  • Şuruba rağmen ateş düşmüyorsa, en yakın sağlık kurumuna gidelim.

İnatçı ateş

İnatçı ateş, evde yapılabilecek tüm yöntemlere ve hatta ateş düşürücü şuruba rağmen geçmeyen ateştir. En sakin, en deneyimli anne-babalar için bile endişe vericidir. Çocukta inatçı ateş varsa, bir sağlık kurumundan destek almak; fitil veya serum yaptırmak gerekebilir.

Ateş düştükten sonra ne yapalım ?

İnatçı ateş durumu yoksa ateş, ilaç veya ılık bir duş ile düşer ama tekrar çıkmayacağının garantisi yoktur. Maalesef ki, tüm hastalıklar gibi ateş de akşamları nüksetme eğilimindedir ve ebeveynlerin gece boyunca düzenli kontrolleri elzemdir.

  • Çocuklarımdan biri ateşlendiğinde, çok uykum varsa muhakkak ateşini düşürdükten sonra uyuyorum.
  • Saat başı alarm kurup kontrol ediyorum.
  • Çok yorgunsam yanımda yatırıyorum, böylece tek gözü açık bir şekilde de olsa sürekli kontrol edebiliyorum. (Aslında bu da hastalık bulaşması açısından bir risk tabi )
  • Gece kontrollerinde uykusu kaçmasın diye duş yaptırmıyorum, onun yerine ıslak bir bezle kollarını, bacaklarını siliyorum.
  • Kolonya kullanmıyorum çünkü geçici bir ferahlama sağlasa da uzun vadede neticeyi değiştirmiyor.
  • Silerek ateşi düşüremezsem, şurup veriyorum. Genellikle 2 şurup ile minimum iki saatte bir döngü yapıyorum. Bunun sebebi şuruplardaki etken maddenin farklı olması.
  • Elimde ateş ölçer, tüm gece uyanık beklemek yerine uyuyorum. Evet, uyuyorum çünkü benim de güçlü olmam lazım; çocuğum hastayken ben de halsiz düşersem bize kim bakacak?

Ateş ne kadar sürer?

Elbette vücuda giren mikrobun kuvveti ve vücudun tepkisi farklı olsa da, ortalama bir hastalığın ateş süresi 2 gündür. Hatta gündüz gayet iyiyken akşam ateş yükselmeye başlar. Çocuğunuz iki günden daha uzun süre ateşli bir hastalık geçiriyorsa, yine bir sağlık kurumuna götürmekte fayda var. Düşmeyen veya tekrarlayan ateşin altıncı hastalık gibi başka bir sebebi olabilir.

Son olarak, hep söylediğim gibi, uzman değilim ama 2014’ten beri edindiğim tecrübe bana şunu gösterdi : sakin ol, tedbirli davran, panik yapma. Hmm, bir de ihtiyacın olduğunda destek iste.

Sağlıklı sıhhatli günler dilerim..

İştahsız Çocuk

İştahlı çocukların anneleri, ne kadar şanslı olduklarının farkında olmayabilir ama ben biliyorum 🙂

İştahsız çocukların anneleri ise mutfakta sürekli yaratıcı olmanın derdine düşmüş, çocuğuna bir şeyler yedirememenin ve mutfak motivasyonunu kaybetmenin sancısını çeken, haliyle benim daha rahat empati kurabildiğim bir gruptur.

Kızım maalesef ki patates ve havuç dışında hiçbir sebze yemiyor.  Bal dışında hiçbir kahvaltılık (peynir, zeytin, yumurta, vs) yemiyor. Meyve kategorisi kısmen daha geniş :  salatalık, elma, armut, üzüm, muz, kiraz, karpuz, erik. O kadar meyve varken sadece bu kadar… Yemek olarak yedirebildiklerim : pilav, makarna, pide, pizza, patates kızartması. Mesela çocuk olup köfte yemeyi reddeden bir kızım var… Hala inanamıyorum, bir çocuk köfteyi nasıl sevmez diye!

Kendi tecrübelerime dayanarak iştahsızlığın hazır gıdalara geçilen ilk dönemden beri  belli olduğunu söyleyebilirim. 6-7 aylık bebeğiniz özene bezene hazırladığınız çorbalarınızı yemiyorsa, aramıza hoş geldiniz… Halbuki sırf çocuğun damak tadı gelişkin olsun diye hamileliklerim boyunca şarküteri ve sakatat ürünleri, derin deniz balıkları gibi zararlı sayılacak şeyler hariç her şeyden yedim. Hatta ikisinde de kasa kasa çilek yedim ama kızım üç buçuk senede bir adet çileğin tamamını yutmamıştır. Yani iştahsızlığın veya yiyecek seçmenin hamileyken yediklerimizle alakası yokmuş. 

Gerek anneannemizin, gerek babaannemizin evleri, hatta göreceli olarak çeşit azsa da bizim evimiz tencere yemeklerinin piştiği, her hafta taze sebze giren evler. Hatta öğrensinler, heves edip bir şeyler istesinler diye çocukları pazara götürüyorum, sebzenin âlâsını görüyorlar. İkisi de peynir yemiyor, halbuki babaları bir peynir canavarı. Her öğünde soframızda peynir olur. Yani iştahsızlığın görmekle görmemekle de alakası yok. 

İştahsızlığın neyle alakası olabilir ?

  • Genetikle belki. Zira ben de iştahsız; yemek saatlerini kendime de, anneme de işkence haline getiren, bir lokma yemeği saatlerce ağzında döndüren, keyifsiz bir çocukmuşum. Böyle düşününce ileride damak zevkinin değişeceğine inancım artıyor.
  • Onu yemekten soğutan hareketler… Çocuğu yemek yemediği için agresifleşen anneler vardır, peşinden koşup yemek yediren, burnunu sıkıp ağzını açtıran, yemediği için ceza veren, bağıran, vuran, vs… Hiçbirini yapmadım, yine de iştahsız oldular.
  • Lezzetsiz yemek Bu konuda çok iddialı değilim ama sadece benim yemeklerimi yemeselerdi bu ihtimale inanabilirdim.
  • Çocuğun yapısı? Yani o öyledir, onu öyle kabul etmek gerekir. Diğer tüm saçma sapan huylarını kabul ettiğimiz gibi bunu da kabul ederiz.

Neyse sebepleri geçelim, çözümlere gelelim…

Benim çözümüm;

  • Çocuğun sevdiği yiyecek üzerinden farklılaştırma yapmak. Mesela pizzayı çok sevdiği için çok malzemeli pizzaları tercih ediyorum. Pilavı çok sevdiği için et suyu ve sebze suları ile zenginleştiriyorum.
  • Merak edip deneyeceği şeyler pişirmeye çalışıyorum.
  • Tabağına çok az yemek koyuyorum ki bitirme motivasyonu olsun. Bazen 1-2 lokma için pazarlık yapıyoruz 🙂
  • Yeni şeyler denemesi için onu teşvik ediyorum ama zorlamıyorum. Hatta yemek yemesi için de zorlamıyorum. Sadece kural şu : yemek yemeyene gece sütü yok. 

Çocuğunuza bir şeyleri yedirmeye çalışıyorsanız, siz de şunları yapabilirsiniz :

  1. Gönlüm yemeğin yemek masasında ailecek yenmesinden yana. Ama aile sofrası işkence sofrasına dönüşecekse bırakınız, oynamaya devam etsinler… Kendi mama sandalyelerine veya küçük masalarına oyuncak getirmesine ve oynamasına izin verebilirsiniz. O oynarken yavaş yavaş bir şeyler ağzına tıkıştırabilirsiniz. Çoğunlukla oyuna dalmış oldukları için ne yediklerinin farkında olmuyorlar.
  2.  Yemesini istediğiniz sebzeyi çorba haline getirebilirsiniz. Mesela tarhana seviyorsa, içine biraz bal kabağı koyun veya yararlı başka bir şey.
  3. Et suyu gibi sebze suyu çıkarıp yediği şeylere ekleyebilirsiniz. Mesela pilav veya makarnaya. Ben et suyu yaparken içine biraz sebze atıp ikisi bir arada formülü yapıyorum.
  4. Yemekleri sebze ile renklendirebilirsiniz. Mesela pembe delisi kızınız için pancar suyuyla pilav yapabilirsiniz, domatesli makarna, ıspanaklı çorba, havuçlu pilav vs.
  5. Yemekleri resim haline getirebilirsiniz. Brokoliden ağaç, yumurtadan güneş, vs hayal gücünüze bağlı.
  6. Sebzeli köfte yapabilirsiniz. Benimkiler yemiyor ama çoğu çocuk köfte sever, köftelere biraz sebze ekleyip içinde kaybetseniz muhtemelen yerler.
  7. Çocukların birbirini etkileme gücünden yararlanabilirsiniz ama bunun için iştahlı bir kuzene veya komşu çocuğuna ihtiyacınız var. Siz yapın, o hüpletsin, sizin velet de özenip yesin.

Hiçbiri işe yaramadıysa, ne yapalım, saksıyı çalıştırmaya devam…

Evimiz Çocuk için Uygun mu?

Hepimiz evlerimizde belli başlı önlemler alıyoruz. Çünkü o ömre bedel, küçük enercanların hasbelkader yaralanmasını istemiyoruz. (yine de evi gerçek üstü sünger ev haline getirmemek de gelişim açısından önemli bence)

Evimizin çocuk için uygun olup olmaması sorunsalı, güvenlik önlemlerinden bir tık öteye işaret ediyor. Aslında sorunun ucu çocuğu nasıl algıladığımıza kadar iniyor. Çocuk bize bağlı hatta bağımlı, kendi başına hiçbir etkinliğinin olmamasını beklediğimiz bir organımız mıdır ? Yoksa çocuk, evdeki anne baba gibi, kendi seçim hakları olan bizden bağımsız bir birey midir? Bir çoğumuz gözü kapalı “o bir birey, tamamen kendine has, karakter sahibi, vs” deriz ama ona bir organımızmış gibi davranmaya devam ederiz. Bunu da çoğunlukla bilinçli yapmayız; tamamen adanmışlık hissiyle, seve isteye onun hayatını kolaylaştırırız. Ona hiiiiç iş yaptırmayız(ve bununla övünürüz) sonra da kendimize yüklediğimiz ekstra işlerden şikayet ederiz (bir kısmımız şikayet bile etmez, bunu bir hayat tarzı olarak görür ve yetiştirdiği bağımlı yaratığın işlerini görmeye devam eder).

Kızımı Montessori anaokuluna gönderiyorum, eve ilk gönderdikleri form ev düzenleme  formuydu. Olduğu gibi paylaşayım, çocuğunuzu nasıl algıladığınızı bir de siz sorgulayın 🙂

Çocuğuma uygun tuvalet düzeni nasıl olmalı ?

Çocuklu bir evde muhakkak tabure veya basamak bulunmalı. Bizim evde Ikea’nın yüksek basamağı var ki birçok yere ulaşmalarını sağlamak için yeterli oluyor. Bu basamak ile isterse klozete (evde genelde lazımlık kullanıyoruz) veya lavaboya ulaşabiliyor. Sabun ve havluyu onun ulaşabileceği mesafeye koyuyoruz. Aynı şekilde diş fırçası ve macunu da ona özel olarak yan yana elinin altında bulunuyor.

Çocuğuma uygun mutfak düzeni nasıl olmalı ?

Mutfaktaki alçak dolaplardan birini yavrunuza özel ayarlamak gerekiyor. Bu dolapta onun kendi tabağı, çatalı, kaşığı, bardağı ve servisi olacak. Biz şu anki evimizde bunu yapmadık, aslında biraz uğraşsam ona özel bir dolap ayarlayabilirim ama mevcut eşyalarımı zor sığdırdığım için bunu da taşınma sonrasına bıraktım. Evde sebil kullanmıyorsanız çocuğa kırılmayan sürahilerden de edinmek lazımmış. Kendi ihtiyaçlarına tamamen yetebilmesi için biz küçük bir masa sandalye takımı edindik. Kızım artık yemeklerini kendi masasında yiyor. İlk başta biraz garip gelmişti ama bizle göz hizasında olacak diye sonsuza dek mama sandalyesine oturamazdı ki…

Çocuğuma uygun salon/oturma odası düzeni nasıl olmalı ?

Çocuğa resimlerini veya yaptıklarını asabileceği bir duvar veya pano oluşturmak önemliymiş. Bu kısımda yine kendine ait küçük bir masa – sandalye gerekiyor. Bizim portatif takım mutfak ile oturma odası arasında mekik dokuyor 🙂 Kâh yemek masası, kâh aktivite masası..

Çocuğuma uygun çocuk odası düzeni nasıl olmalı ?

Kendi seçimleri olabilmesi için çocuğun en az 3 yaşında olması gerekiyor, halbuki ben odasını o doğmadan önce düzenlemiştim 🙂 Öyle bir düzenlemişim ki hiçbir şekilde yeni bir eşya, hatta duvara sticker bile konamaz. Ama işte, odasının çocuğun fikri alınarak düzenlenmesi gerekiyormuş. Odadaki yatağın, şifonyerin, askılı dolabın,  kısacası her şeyin onun boyuna ve yalnız kullanımına uygun olması bekleniyor. Bizim evde sadece yatağı ve şifonyeri boyuna uygun. Ne yapalım, kısmet yeni eve 🙂 Orada inşallah hem boyuna uygun kitaplık ve oyuncak dolabı, hem de askılı dolabı olacak. Bu arada formda ilk gördüğümde enteresan gelmişti ama sanırım en basit şekilde zaman kavramını oluşturabilmek için olsa gerek, çocuk odasında bir de kum saati bulundurmalıymışız.

Çocuğuma uygun antre düzeni nasıl olmalı ?

Bizim girişte çocuğa uygun tabure, puf vs koyabilecek alanımız olmadığı için bu kısmı uygulayamadık. Hala ayakkabılarını ben giydiriyorum… (Giyemediğinden değil de ilgi beklentisinden daha çok) Halbuki oturup ayakkabısını giyip çıkarsa sonra da montunu dolaba asabilse iyi olurdu. Neyse ki ayakkabılarını kendi alıp dolaba koymayı öğrendi, severek yapıyor.

Tüm bu düzenlemeleri yaptığımızda çocuk kendi işini kendi yapmaya başlıyor. Masasına servisini, tabağını koyuyor; yatağını kendi topluyor; kıyafetleri asıyor ve aslında kendi ayakları üzerinde durabilmeye başlıyor. Kendi kanatları ile uçacak olması fikri bile heyecan verici  değil mi? Minik kuş büyüyor işte…

Her şey Kremi

2014’ün son zamanları, tazecik bir anneydim. O zamanlar bebeğimi her ay doktor kontrolüne götürüyordum, “aman, bilmediğim bir alan, yanlış yapmayayım“. Kerata doğdu, sarılığını atamadı, her hafta bilirubin kontrolüne gittik. ( Anne sütü sarılığıymış hanımefendi, 2,5 ayda anca rengine kavuştu.) Daha kırkını yeni aştı derken, yanakları atopik dermatit oldu. Biraz zaman geçti, kafası bitmeyen konak oldu. Bitmeyen konak diyorum; zira karbonatlı zeytinyağı sürmekten konak tarağıyla konak kazımaya, konak şampuanı alıp (bariyer kremi gibi Mustela’nın hayal kırıklığı yaratan bir başka  ürünüydü kendisi) kafasında bekletmekten tülbentle ovalamaya kadar çeşit çeşit yöntem denedik.

Neyse, panik bir anne olmamama rağmen sürekli eczanedeydim…

Hamak taktığım için daha çok dikkat çekiyordum galiba, muhabbet ederken eczacı ile kanka olduk. Sonra bana bir krem önerdi  ve ben çok memnun kaldım.la-roche-posay-cicaplast-baume-b5-spf50-40-ml-22828-17-B

Kadın satarken şöyle dedi : “bebeğin pişik olursa, bir yere çarparsa, düşerse, yanarsa, kanarsa, vs bunu sür; iyi gelecek. Bu krem hep çantanda olsun. ” Gerçekten de her işimize yaradı, bu yüzden de ona her şey kremi adını taktık ve çantamızdan eksik etmedik 🙂  Kafasını çarptı, sürdük; elini kesti, sürdük; pişik kremini unuttuk, sürdük… uriage-bariederm-repairing-cica-cream-100ml-22879-17-B

Sonra bizim doktor başka bir hastaneye transfer olunca biz de başka bir eczaneye transfer olduk, kremi yenilemeye gittiğimde içinde hem çinko, hem bakır bulunan başka marka bir krem önerdiler. Şimdi de yeni “her şey kremi”mizi kullanıyoruz. Etki konusunda bir şikayetim yok ama çok küçük bir detay vermem gerekirse; bu kremde eski tip, metal tüp kullanılmış. Hani eskiden diş macunu tüplerinde kullanılan, sıkıp mıncıklarken sağından solundan delinen, kırık yerleri elinizi acıtan cins.. Elinizi falan acıtması mesele değil de bakım çantasında dururken sağı solu krem yapması bence mesele. Bu yüzden plastik tüptekini daha çok tavsiye ederim.

Neden Çinko – Bakır ?

Çinkonun hem koruyucu, hem iyileştirici etkisi olduğu için bu tip kremler çok kullanışlı. Dikkat ederseniz pişik önleyici veya iyileştirici kremlerin içeriğinde de hep  çinko var, hatta kremin ne kadar iyi olduğu içindeki çinko yüzdesine göre değişiyor.  Ayrıca bakır minerali de ciltte yenilemeye yardımcı oluyor(muş).

Yarasız beresiz pişiksiz günler ….

 

Çok Kolay Bebek Yoğurdu Tarifi

İnternetteki tonla kaynaktan, kitaplardan, dergilerden yoğurt yapmayı öğrenebilirsiniz. Hatta yoğurdun mayasına kadar kendiniz yapabilirsiniz. Annenizden geleneksel yöntemi öğrenip yoğurt gurusu da olabilirsiniz. Lakin benim yöntemim, eminim hepsinden daha kolayı, tam tembel anne işi bir yöntem 🙂

Öncelikle ihtiyacımız olan şeyler şunlar :

  1. 1 adet yoğurt yapma makinesi
  2. 1 şişe Sek Yoğurtluk Süt
  3. Küçük bir paket mayalık yoğurt
  4. Birkaç kapaklı cam bardak

Yapılışı : 

Marketten aldığımız yoğurtluk sütü birkaç küçük cam bardağa bölüştürüyoruz. Zaten sterilize edilmiş olduğu için sütü kaynatıp soğutmamıza gerek yok. Her bardağa 1 tatlı kaşığı kadar mayalık yoğurt ekleyip bardakları makineye diziyoruz. Kaşığı bir kez bardak içinde döndürüyoruz sadece, uzun uzadıya karıştırmıyoruz. Aslında mayalama süreci kullandığımız yoğurda bağlı ama aşağı yukarı 6-7 saatte gayet kıvamlı ve tatlı bir yoğurt elde ediyoruz. İşte bu kadar kolay 🙂 9066818633778

Yoğurt Yapma Makinesi

Benim yoğurt yapma makinem Weewell ve içinde 7 adet kapaklı cam bardak ile beraber satılıyor. (Bu bardaklar bir çay bardağı büyüklüğünde, hepsini doldurmak için 1 litre süt yeterli) Ayrıca bir tane de 1litrelik kapaklı plastik kap koymuşlar ama ben plastik sevmediğim için kullanmıyorum. Ürünü basitliği ve pratikliği açısından rahatlıkla tavsiye edebilirim ama yoğurt yapmak için illaki makineye ihtiyacınız olmadığını da belirtmek isterim. Makinenin tek olayı, yoğurtları belli bir süre sabit bir sıcaklıkta tutmak. Aynı işi çok düşük sıcaklıkta fırında da yapabilirsiniz. (Tabi fırındaki en düşük sıcaklık 50 derece ise olmaz, yoğurtlar ekşir)

Sek Yoğurtluk Süt

indirYoğurt kıvamında süt gerçekten fark yaratıyor… Kıvam tutturmada Sek Yoğurtluk Süt gerçekten çok başarılı. Hatta öyle ki Sek Günlük Süt ile dahi bu kıvamda yoğurt olmuyor.  (İnekten sağıldığı gibi size ulaşan bir süt kaynağınız varsa onu kaynatıp taş gibi yoğurtlar yapabilirsiniz tabi. ) Not : Bir arkadaşım “en doğal” yoğurdu yapmak için kendi sütünü kullandığını söyledi lakin anne sütünün formülünden olsa gerek, kıvam tutmuyormuş..

Mayalık Yoğurt

Hmm, bu mevzu karışık ve tartışmaya açık… Kimi anneler nohuttan kendi mayalarını yaparak en doğal yoğurtları yapıyor, kimi anneler marketten “organik” yoğurt alıp kendi organik yoğurtlarını yapıyor, kimi anneler bir kez mayalık alıp sonra hep kendi yoğurtlarından mayalama işlemi yapıyor. Ben temizliğine güvenebileceğim bir markadan pastörize yoğurt alıp mayalamayı tercih ediyorum. Özellikle kendi yoğurdumdan mayalama yapmıyorum çünkü enteresan bir şekilde ikinci yoğurt daha kıvamsız ve ekşi oluyor. (Her seferinde! )

Kapaklı Cam Bardak

Bence bebek yoğurdunda en kritik noktalar : kapak, cam ve küçük bardak 🙂 Kapaklı olması buzdolabında koku almaması açısından, cam olması sağlıklı ve hijyenik olması açısından, küçük olması bebeğe porsiyon ayarlama açısından önemli. Mesela 5 aylığı geçmiş bir bebek rahatlıkla yarım – bir çay bardağı civarında yoğurt tüketebilir. Ayrıca büyük kapta mayalayıp yoğurdu parçalarsanız, kalan yoğurt sulanır.

En kolay yoğurt tarifini de artık bildiğimize göre haydi bakalım, bebekler yoğurtsuz kalmasın 🙂

Tuvalet Eğitimi

Bana öyle geliyor ki,

Bizim tuvalet eğitimimiz çok keyifli geçti, hiç sıkıntı yaşamadık

– Kızım/oğlum asla altına kaçırmadı

– Ben ona hiç bağırmadım, sakince altını değiştirip etrafı temizledim ve sevgi dolu gözlerle yavruma baktım

…falan gibi cümleler sarf eden anneler yalan söylüyor…  Evet, bariz, yalan söylüyor kardeşim…

Öncelikle çok hassas bir konu olduğunun farkındayım, özellikle bu konu bilinç altına doğrudan giriş yapıp çocuğumun geleceğini etkilediği için ben de bu konuda hassas davranıyorum. Örneğin benim kızım 38 aylık ve daha yeni temizlendi. Bu konuda hiç baskı yapmadım, onu zorlamadım.

Sanıyordum…

Ama baskı yapmışım galiba…

Geçen gün beni öğretmenine şikayet etmiş, “annem beni hala bebek sanıyor” demiş! Kerata “ben hep altıma yapçam, sen hep popomu temizliceksin” dediği için bağlanıyordu o bez… Pehhh

tuvalet egitimiBu konuda Dr. Jane Gilbert’ın Tuvalet Eğitimi kitabını okumuştum. Basit olarak 2 yöntemden bahsediyor :

  1. Tüm işi gücü bırakıp 7-10 günlük bir tuvalet eğitimine başlıyorsunuz, gerekirse evdeki halıları kaldırıp her odaya lazımlık koymak gibi absürt çözümlere de başvurarak bu işi çözüyorsunuz.
  2. Çocuğu rahat bırakıyorsunuz, sonuçta bu işi öğrenmeyen kimse yok. Uzun yolculuklarda veya yorgun olduğunuz gecelerde çocuğun altına bez bağlayarak çiş kaçırmasına karşı önlem almış oluyorsunuz ve yaklaşık 8-10 ay gibi bir sürede çocuk tamamen bu işi çözmüş oluyor.

İşi çözmek derken bahsettiğim şey, çocuğun çişi ya da kakası geldiğini ayırt edebilmesi ve tuvalete gidene kadar tutabilmesi. Bu iki temel işi öğrenince çocuk da, annesi de rahat ediyor. Fakat özellikle geceleri belli bir yaşa kadar (mesela 5-6 yaş gibi) ara ara kazalar olabiliyormuş, normalmiş, endişeye mahal yokmuş efendim.

Hem rahat bir kadın olduğumdan, hem de ilgilenmem gereken bir bebeğim daha olduğundan işi gücü bırakıp kendimi eve kapatma yöntemini uygulamadım. Beni öğretmenine şikayet edene kadar çocuğu rahat bıraktım ama o gün istemeden onu yaraladığımı fark ettiğim gün oldu ve bezlerini tamamen kaldırıp alıştırma külotlarını çıkardım.

Alıştırma külodu denen şey bezin biraz daha az gelişmiş versiyonu yani ufak tefek çiş kaçırmalarını emebiliyor ama çocuk olduğu gibi koyuverirse çaresiz kalıyor. Yine de ilk hafta için kullanılabilir. Mesela ben bezsiz geçirdiğimiz ilk gecemizde biraz panik oldum ve yarım saatte bir çocuğu uyandırıp tuvalete götürdüm. Çoğunda yapmadı, sadece uykusu bölündü ve huysuzlandı. Buna rağmen iki yarım saatlik dilimin arasında çişini yapıp alıştırma küloduna rağmen tüm alezi ıslatmayı başardı…

Yazarın söylediğinden biraz farklı olarak ben bezi tek seferde tamamen bıraktım. Çünkü başka birçok kaynak çocuğun sürece tam adapte olabilmesi açısından bezi tamamen bırakmayı tavsiye ediyor. Hatta ilk etapta pamuklu çamaşırlar yerine çişi emmeyen, sentetik çamaşırlar tavsiye edenler de var; böylece çocuk altına yaptığında çişten rahatsız olup yanlış bir şey yaptığını anlayacak. Teni çok hassas olduğu için (o bir başak) ben sentetik olayına girmedim yine de kızım ne zaman altına yapsa ağlayıp zırladı, utandı, özür diledi…

İşe koyulmadan ilk etapta şunları konuşmakta fayda var :

  1. Çocuğum bezini bırakmaya hazır mı ? Bunu anlayacak olan kişi anne ve bu iş çok zor. Özellikle anneniz, anneanneniz falan sürekli çocuğun ne zaman temizleneceğini merak ediyorsa…
    Genel belirtiler şunlar :
    – Çocuk, altını bağlatmak istemiyor, kaçıyor
    – Çiş yaptığında bile hemen bezini çekiştirmeye başlıyor, rahatsızlık duyuyor
    – Tuvalet ile ilgili sorular soruyor, orayı merak ediyor, siz içerideyken yanınıza gelmek istiyor
    – Çişini veya kakasını yapmadan önce belli bir hareket yapıyor ve siz tuvaletini yapacağını anlıyorsunuz
    Bizim durumumuzda arada bir tane yeni bebek olduğu için tuvalet eğitimi hiç üzerine düştüğüm bir konu olmadı. Zaten çocuğun baş etmesi gereken yeni bir durum söz konusuyken onu bir de poposuyla dertlendirmek istemedim. O da sağ olsun bu imtiyazını sonuna dek kullandı ama 3 yaşını geçtiği için bizim sürecimiz çok kolay ilerledi, geceleri uyandırmadığım halde sayılı kaza ile karşılaştık.
  2. Ben hazır mıyım ? Zannediyorsanız ki çocuğun bez olayı bitince her şey çok kolay olacak, yanıldığınızı söylemeliyim. Aksine her an çişi gelirse diye panikliyorsunuz. İlk zamanlarda çocuk çişinin geldiğini ancak son raddede fark ediyor. Özellikle dışarıdayken siz bir tuvalet bulana kadar, ya da portatif lazımlığınızı kurana kadar o çoktan muslukları açmış oluyor. Evdeydik, çıtçıtlı atletini açarken bile kızımın altına yaptığı oldu mesela (şu ara çıtçıtları bağlamıyoruz bu yüzden)
    İlk birkaç seferde çok kızmıyorsunuz, kendinizi sakinleştiriyorsunuz, “tüm bunlar olacak tabi, sonuçta düne kadar altına yapıyordu” diyorsunuz, sonra “bu iş olacaksa bari kural koyalım” diyorsunuz. Ben “çişini tutamayacak gibi olursan oturduğun yerden kalk, hemen taş zemine geç” demiştim, işe yaradı mı ? 🙂 Onun yerine olduğu yerde kilitlenip altına yaptıktan sonra da büyük bir ağlama krizine girdi! Çocuk çığlık çığlığa ağlarken biraz onu, biraz kendinizi sakinleştirmek zorunda kalıyorsunuz.
  3. Evim hazır mı ? Tuvalet eğitimi için ev hazırlığı şart mı ? Kesinlikle. Kendinizi şöyle bir ölçüp tartın; çok titizseniz evdeki halıları kaldırmanız ve koltukların üzerine örtüler serip altına sıvı geçirmez alezler takmanız iyi olabilir. ( Ben yapmadım, neyse ki sadece 1-2 kez temizlemek zorunda kaldım) Evde onun doğrudan ulaşabileceği yere lazımlık koyun. Dilerseniz birkaç tane alıp birkaç ayrı yere koyun. Eğer lazımlık yerine adaptör kullanmayı tercih ediyorsanız klozetin önüne basamak koymayı unutmayın.
  4. Yeterince basit kıyafetimiz var mı ? Sizi bilmem, ben çocuklarıma çok tasarım, çok işli mişli şeyler giydirmiyorum. Onları daha çok dışarı çıkarken özellikle de ev gezmelerine giderken giydiriyorum. Çünkü benim çocuklarım kendi başlarına yemek istiyorlar, üstlerine döküyorlar, toprağı elleyip üstlerine sürüyorlar, hamur oynuyorlar, boyama yapıyorlar… Hal böyle olunca belli kalite standartlarını düşürmeden ( %100 pamuk olması, yoğun baskılı olmaması gibi) basit kıyafetleri tercih ediyorum. Tuvalet eğitiminde de kolay yıkanan, yıkanınca bozulmayan, küçülmeyen, basit kıyafetlerden çokça gerekiyor çünkü illaki kazalar oluyor.

Tuvalet eğitimine başlamadan önce…

Biliyorum, iğrenç bir şey ama çocuğun sizinle tuvalete girmesine izin verebilirsiniz.  (Merak etmeyin, sizinle tuvalete girmeyi bir alışkanlık haline getirmez, zaten birkaç kez yapacaksınız ama bu işi büyüklerin yaptığını görünce çok özeniyorlar, hevesleniyorlar )  Yaptığınız şeyleri anlatabilirsiniz : “Bak kapağı açtım, oturdum, çişimi yaptım, şimdi silelim, sifonu çekmemiz lazım, düğmeye sen basmak ister misin?, hadi kakaya güle güle diyelim, aa şimdi kaka diğer arkadaşlarının yanına gitti, kaka orada çok mutlu. Hadi gel ellerimizi yıkayalım” gibi.. Mahremiyet gerektiren kısımlar için arkasını dönmesini söyleyebilirsiniz, böylece ona da yavaştan öğretmiş olursunuz. Biz kızımla bu işi yaptık, şimdi kızım da lazımlığa kaka yaptığı zaman onları büyüklük sırasına göre anne, baba ya da bebek kaka diye adlandırıyor, sonra çişlere kakalara güzel dileklerimizi iletip onları arkadaşlarının yanına yolluyoruz. Kakanın oradan çıkıp eğlenceli bir yere gitmesi çok önemli, çünkü çocuklar kakalarını vücutlarının bir parçası olarak görüyor ve onları kaybetmekten korkuyor.

Lazımlık mı ? Tuvalet adaptörü mü?

Bence adaptör ama biz lazımlık kullanıyoruz…

Adaptörde şöyle bir güzellik var : kaka temizlemiyorsunuz! Ayrıca zaten klozeti kullandığı için tuvalete geçme süreci diye bir şey yok 🙂 Oh miss…

Lakin benim kızım gibi kişilik sahibi çocuklar aldığınız 2-3 ayrı model adaptörü reddedip kendine küçük bir klozet isteyebilir. O zaman da seve seve gider lazımlık alırsınız, her kakadan sonra da çamaşır suyuyla dezenfekte etmeye çalışırsınız. Zira o lazımlık erişim kolaylığı açısından hep tuvalette ve yerde durmak zorundadır ama evinizde boyunun  yettiği her şeyi karıştıran minik bir afacan daha vardır… Hayatıma hoş geldiniz! 🙂

Kraft-Muzikli-Klozet-Adaptoru-ve-Oturak-7184Lazımlık olarak evde Kraft‘ın klozet şeklindeki modelini kullanıyoruz ve memnunuz. İçindeki küçük kase çıkabiliyor, rahatlıkla çıkarıp temizleyebiliyorsunuz. Ayrıca erkek çocukları için ön kısımda takılıp çıkarılabilen silikon bir parça daha var. Ancak bundaki müzik manuel çalıştığı için çok esprili değil, bunların bir de çocuk çiş veya kaka yaptığında konuşanları veya müzik çalanları var; onlar daha anlamlı.

 

Ayrıca dışarıdayken kullanabileceğiniz şu model de ideal : Potette Portatif Lazımlık 

Portatif-LazimlikBu ürün hem lazımlık olarak, hem de adaptör olarak kullanılabiliyor. Ürünle beraber 2-3 adet özel poşetinden veriyorlar, poşetin içindeki granüller çişi emiyor. Özel poşetlerin yedekleri satılıyor ama ben delik olmayan bir torbaya birkaç kat kağıt havlu koyarak da benzer bir rahatlığı yaşayabileceğimizi sanıyorum. Ürün ufacık olduğu için alışveriş merkezine giderken bile yanınıza alabilirsiniz. oyun cadiriBen özellikle plaja giderken mantıklı olacağını düşünüyorum, zira sabahtan akşam üstüne kadarki süreçte sürekli tuvalet sırası beklemek ve mevcut tuvalete razı olmak zorunda kalmamak keyifli olur sanırım. Tabi çocuğun mahremiyetine zarar vermemek adına lazımlık bir oyun çadırına falan konsa daha iyi olur. (Kontrol şart, çadırı mutlaka gölgeye kurmak ve kapı / pencerelerini açık tutmak gerekiyor. )

Erken veya geç tüm çocuklar tuvaletlerini tutmayı ve tuvalete yapmayı öğreniyorlar. Ben bu konuda çok stres yapmadım ama bazı anneler için stres sebebi olduğunu biliyorum. Çocuğunuzun geç temizlenmesi sizin başarısız bir anne olduğunuzu asla göstermediği gibi çocuğu erkenden temizlenen annelerin de  muhteşem anneler olduğunu göstermez. Kimi anneler bu konuya çok özen gösterip konunun üzerine düşüyorlar, kimi çocuklar bezden çok çabuk sıkılıp rahatsız oluyorlar; olay bu kadar basit. Rahatlayalım, bir gün mutlaka öğrenecek 🙂

Son olarak Tuvalet Eğitimi kitabından bir alıntı yapayım :

“Tuvalet eğitimine 2 yaşında başlarsanız 3 yaşında tamamlarsınız. 3 yaşında başlarsanız yine 3 yaşında tamamlarsınız.”